ඔන්න ඉතින් ප්රදර්ශනේ බල ලා කට්ටිය කාර් එකට එහෙම නැගල ගෙදර යනවා..අප්පච්චි පටන් ගත්තා කතාවා.
අප්පච්චි - අර පිරිමි ළමයව අදුරන්නේ කෙමිස්ට්රි පන්තියෙන්ද ?
මම - ඔව් අප්පච්චි.
අප්පච්චි - කොහොමද අදුරන්නේ නිතර කතා බහ එහෙම කරනවද ?
මොන කතා බහද..අද තමයි වචන 100ක් විතර අහන්න ලැබුනේ.
මම - නෑ අප්පච්චි..පන්තියේ දැකල තියෙන ළමයෙක්.අද අපිව දැකල ඇවිත් කතා කරා.
අප්පච්චි - ඇත්තද දුවලා මේ කියන්නේ ?
පිටිපස්ස සීට් එකෙ ඉන්න අපේ අප්පච්චිගේ දූලා - හ්ම්ම්ම්....ඔව් අන්කල්.එච්චර අදුරන කෙනෙක් නෙවෙයි.
අප්පච්චි - ඒ ළමයගේ තාත්තා තමයි අර ..... කම්පැනි එකේ ඩිරෙක්ටර්.
මම - ආ ඇත්තද ?
අප්පච්චි - ඒ ළමයත් එක්ක වැඩි ඇයි හොදයි එපා.පුතණ්ඩියා ඇස් කරක කරක දූලා දිහා බලපු තාලේනම් මට එච්චර ඇල්ලුවේ නෑ දූ.තාත්තගේ ගුණ යහපත් කම් ගෑවිලාවත් නෑ කොල්ලට.
මම - ඉතින් මං මොනා කරන්නද ? මං බලන්න කිව්ව වගේනේ.
අනේ..බෙන් අපිට උදව්වුත් කරලා බැනුමුත් අහනවානේ..!
අප්පච්චි - මොනා හරි කිව්වම කට ගහගෙන නම් එනවා.කිව්වම දෙයක් අහන්න ඉගෙන ගන්න.වැඩි ඇයි හොදැයියට එහෙම යන්නේ නෑ.
අයියො මේවට තමයි කියන්නේ පුදපු තැනම කාපි යකා කියලා.මැදැයි ඉතින්.අර 4 දෙනත් සද්දයක්වත් දාන්නේ නෑ මේ වගේ වෙලාවට හොද නාමේ ගන්න ඔනේ නිසා.අනේ අම්මපා මෙහෙමත් යාලුවෝ.
ඔන්න ඉතින් ඊළග දවසෙ කෙමිස්ට්රි පේපර් කලාස් එක.දවල් 3ට විතර සුපුරුදු පරිදි සෙට් එකත් එක්ක පන්ති පටන් ගන්න ඔන්න මෙන්න තියලා දුවලා ගියා ක්ලාස් එකට.කවදාවත් නැතුව බෙන් ඉන්නවා ක්ලාස් එකේ කවුන්ටර් එක ගාව හිටන් තඩි පේපර් බෑග් එකකුත් අතේ තියාගෙන.
බෙන් - මේ මේ වයිට් !
මෙන්න මෙයා මට කතාත් කරනවා.
මම - ඇයි බෙන් ?
බෙන් - ඔයාගේ යාලුවට කොහොමද දැන් ?
අපෝ..මං හිතුවෙ මගෙන් දුක සැපවත් අහයි කියලා.මේ වෙලාවේ අපෙ කට්ටිය වතුර බෝතල් පුරවන්න ටැප් එක ලගට ගිහින් උන්නේ.
මම - ආ..එයාට දැන් හොදයි.
බෙන් - මේ ඒක නෙවෙයි වයිට් මට සමාවෙන්න.
මම -සමාවෙන්න ?? ඒ මොකටද ?
බෙන් - ඊයේ මං ඔයාල එක්ක දවසම හිටපු එකට ඔයාගෙ අප්පච්චිට තරහ යන්න ඇති කියල මට හිතුනා.ඒකයි.
මම - නෑ නෑ..එහෙම මුකුත් නෑ.
බෙන් - මං දන්නවා බොරු කියන්න ඔනේ නෑනේ.
ඈහ්..මෙයා කොහොමද අපි කාර් එකේ කතා කරපුවා දන්නේ ?
බෙන් - මං දන්නවා බැන්නා කියලා. I am really sorry White.මෙන්න මේක අරගන්න කලාස් එක වෙලාවෙදි සර් බයිලා කියවන වෙලාවට නියමයි මේවා.මං යනවා.
මේවා ? මොන මේවද ? පන්තියේ වෙලාවෙදි මොනවද ? සමාව ඉල්ලුවේ මොකටද ? හිතේ තිබුන ප්රශ්න මුකුත් අහන්න වුනේ නෑ.පේපර් බෑග් එකක් අතට දීලා බෙන් වාෂ්ප වෙලා. !!!
එවෙලේ තමයි අපේ සෙට් එක දුවන් ආවේ.
"යමු යමු පරක්කු වෙනවා.පේපර්ස් බෙදලත් ඇති මේ වෙනකොට "
" මොකද ගල් වෙලා කතා කරනවා වයිට් ? "
"මොකක්ද ඔය අතේ තියෙන්නේ මෙහේ දෙනවා බලන්න "
හෂියා ගත්තා බෑග් එක.ඇද්ද පාරට බෑග් එක ඉරිලා වැටුනා ඇතුලෙ තිබුන දේවල්.
"මගේ අම්මෝ..කොහෙන්ද මේවා ? "
"බෙන් දුන්නා."
" මොකක් ???? බෙන් දුන්නා. ?? "
"ඔව් බෙන් දුන්නේ සමාවෙන්න කියලා."
"මොන හුට පට කතාවක්ද ඒ ? මොකටද බෙන් සමාව ඉල්ලුවේ ?"
"මං දන්නේ නෑ මොකටද කියලා.එයා දීලා ගියා."
එතකොටම කවුන්ටරෙන් මැනේජර් ඔලුව දැම්මා.
" ඔය ලමයි තාමත් මෙතනද ? පන්ති පටන් අරන්.. යන්නේ නැද්ද ? "
එවෙලේ තමයි පියවි ලෝකෙට ඇවිත් බිම වැටුන දෙවල් සාක්කු වල පුරවගෙන පන්තියට දිව්වේ.
දැන් ඉතින් කට්ටියත් එක්ක වැරදියට එහෙම හිතන්න එපා ;-) වෙන මුකුත් නෙවෙයි බෑග් එකෙ තිබුනේ වයිටා ආසම චොකලට් ජාතියෙන් චොකලට් 50 ක් 60ක් විතර !!! හරියට ඔන්න ඔය පින්තුරේ තියෙනවා වගේ ඔක්කොම එකට ගත්තම.
කොහොම හරි අන්තිමට මගේ හිතේ ඉතුරු වුන ප්රශ්නේ.. " කොහොමද බෙන් මගේ ආසම චොකලට් වර්ගේ දන්නේ ???? "
